Dialogen in een verhaal zijn een essentieel element waar veel beginnende schrijvers mee worstelen. Het schrijven van goede dialogen is een vaardigheid die alle schrijvers snel moeten onder de knie krijgen. Goede dialogen in een verhaal dienen een doel dat ver gaat boven het puur laten communiceren van twee personages. Goed geschreven dialogen drijven je plot vooruit, onthullen benodigde informatie, introduceren achtergrondverhalen en definiëren personages.
Laat je personages niet praten alsof ze in het echte leven praten. In het echte leven voeren mensen geen rechte, vloeiende gesprekken die ontworpen zijn om een verhaal vooruit te drijven. Een gesprek tussen twee mensen die elkaar in een winkelcentrum tegenkomen, bevat vaak herhalingen, onderbrekingen, onderwerpen die worden aangevat en vervolgens weer worden losgelaten ten gunste van iets anders. Haal dit type dialoog uit je schrijfwerk. Een gesprek moet het verhaal ergens heen leiden. Het moet een belangrijk plotelement benadrukken of een beetje achtergrondverhaal onthullen.
Wees voorzichtig dat je de dialogen tussen je personages niet te geconstrueerd maakt. Sommige amateursschrijvers laten een personage de naam van het andere personage in elke zin noemen. Een voorbeeld: "Zeg, Michiel, hoe gaat het vandaag?" "Nou, Bob, het gaat prima, dank je." Dit type dialoog is niet natuurlijk. Een betere manier zou zijn: "Hoe gaat het?" "Best goed, dank je." In een verhaal wil je ook betekenisloze vuldialoog zo min mogelijk gebruiken.
Gebruik selectieve formuleringen voor personages die met een zwaar accent of een plaatselijke dialect spreken. Mark Twain was een meester in het schrijven van dialecten. Een van je personages kan een dikke zuidelijke toon hebben. Dat betekent niet dat je het dialect op elk woord dat ze spreekt moet uitschrijven. Een paar geselecteerde woorden zijn voldoende om het punt te maken, vooral als je lezers weten dat het personage uit Georgia komt.
Laat personages geen voor de hand liggende informatie in dialogen uiten. Gebruik dialoog om informatie aan je lezers door te geven, maar doe dit niet op een manier dat de informatie gedwongen overkomt. Nieuwe schrijvers laten soms een personage vertellen over iets wat het andere personage al weet, puur om de informatie aan de lezer te geven. Dit is afleidend, klinkt niet natuurlijk en moet vermeden worden. Als je informatie moet doorgeven, vind een natuurlijke manier om dit via dialoog te doen.
Wees voorzichtig met creatieve dialoogtoeschrijvingen. "Ze zei," "hij zei" is meestal voldoende. Nieuwe schrijvers vinden deze toeschrijving saai en proberen het op te peppen met attributies als: "Gisteren was zo geweldig," glimlachte hij. "Glimlachte" als toeschrijving gebruiken is onhandig en maakt je schrijfwerk zwak. Als je "glimlachte" moet gebruiken, schrijf dan: "hij zei met een glimlach." De waarheid is dat de meeste lezers "hij zei," "zij zei" zonder twijfel overslaan. Ze verwachten het er. Het trekt niet af van de dialoog zoals onhandige toeschrijvingen wel doen.