In haar 1925 PhD-thesis aan Harvard-Radcliffe toonde Cecilia Payne-Gaposchkin (1900–1979) aan dat sterren primair samengesteld zijn uit waterstof en helium, met alleen sporen van zwaardere elementen. Dit keerde de heersende overtuiging om dat sterren een samenstelling hadden vergelijkbaar met de aardkorst.
Haar promotor, Henry Norris Russell, verwarf de waterstofconclusie aanvankelijk als "onmogelijk." Hij publiceerde later dezelfde bevinding zelf (haar citerend, maar de credit bleef bij hem hangen). Payne-Gaposchkin volhield, werd 1956 gewoon hoogleraar aan Harvard – de eerste vrouw die een afdeling daar leidde. Ze ontving de Henry Norris Russell-prijs (1976) en heeft een maankrater en asteroïde naar haar vernoemd.
Elk modern model van sterrenstructuur, nucleosynthese en kosmische chemische evolutie dateert terug naar haar 1925-inzicht. Ze ontdekte niet alleen waaruit sterren gemaakt zijn – ze gaf ons het periodiek systeem van de kosmos.