Bijna duizend jaar lang was het bijbelse verhaal niet alleen een onderwerp van Europees drama—het was het repertoire. Van de 9e tot de 16e eeuw vormden de verhalen van de Schrift de primaire theatervaring voor het grote publiek.
Opgevoerd binnen kerken als deel van de mis, deze korte dramatiseringen—De Geboorte, De Opstanding, Het Bezoek Aan Het Graf—waren in het Latijn, gespeeld door geestelijken. Ze groeiden uit gezongen interpolaties (trope) tot uitgewerkte spelletjes met kostuums en staging.
Naar buiten verplaatst en in de volkstaal, werden deze massale cycli geproduceerd door ambachtsgilden op pageantwagens tijdens het Sacramentsfeest. Ze bedekten de gehele bijbelse boog van Schepping tot Jüngste Oordeel. De grote Engelse cycli—York, Chester, Wakefield (Towneley), N-Town—omvatten elk tientallen stukken opgevoerd over dagen.
De Reformatie en de opkomst van professioneel theater (de Globe, de Rose) leidden tot hun onderdrukking in Engeland, hoewel ze in katholiek Europa doorgingen. Toch zaaiden ze Elizabethans drama—Shakespeare kende de Coventry-cyclus en refereert ernaar in Hamlet ('out-Herod Herod').
De Middeleeuwen waren het tijdperk waarin de Bijbel geen bron was voor drama maar het drama zelf.