Uitgebracht 22 juni 1971, wordt Blue breed beschouwd als het grootste confessionele album ooit gemaakt. Mitchell schreef het tijdens een seismische persoonlijke periode: een pijnlijke breuk met Graham Nash, de dood van een goede vriendin, en een spiraal naar depressie.
De tien tracks – "All I Want," "My Old Man," "Little Green," "Carey," "Blue," "California," "This Flight Tonight," "River," "A Case of You," "The Last Time I Saw Richard" – strippen metaforen af. Ze zingt over abortus ("Little Green"), dolfijnsdrang ("California"), seizoensdepressie ("River"), en liefdespuin ("A Case of You") met poëtische precisie en nul afweer.
Muzikaal is het spaarzam: meestal stem, Appalachiaanse dulcimer, piano, en incidentele bas/percussie. De arrangeringen dienen de nummers, nooit afleiden.
Het toppte charts, won een 1975 Grammy voor Best Folk Album (retroactieve categorie), en blijft de noordster voor singer-songwriters. Vijftig jaar later voelt "Blue" nog steeds als iemands dagboek lezen – en realiseren dat het van jou is.