In Hoofdstuk 18 van The Catcher in the Rye observeert Holden een vrouw huilend tijdens een film in Radio City Music Hall. Maar hij merkt twee vertellende details op:
Hij besluit dat ze verdriet uitvoert voor aandacht—huilt omdat het verwacht wordt bij een triestefilm, niet omdat ze écht geraakt is. Voor Holden vertegenwoordigt dit volwassenenhypocrisie: mensen doen alsof ze dingen voelen die ze niet voelen, echte emotie omzettend in een sociaal script.
Dit moment kristalliseert Holden's obsessie met authenticiteit. Hij hatet wat hij ziet als de valsheid van de volwassen wereld—beleefde leugens, sociale optredens, emotionele manipulatie. De huilende vrouw wordt een symbool van alles wat hij verwerpt: een samenleving waar zelfs rouw geinsceneerd is.
Lezers herkennen het type: iemand die empathie inscenert op een begrafenis, performatieve condoleances online post, of huilt in films om gezien te worden te huilen. Holden's oordeel mag hard zijn, maar zijn radar voor onauthenticiteit blijft pijnlijk relevant.