In The Catcher in the Rye, zegt Holden Caulfield nooit dat hij van liegen houdt. Wat hij wel zegt (Hoofdstuk 3): "Ik ben de meest fantastische ligger die je ooit in je leven gezien hebt."
Dwang ≠ Voorkeur. Holden liegt constant—aan vreemden (Mevrouw Morrow in de trein, Hst. 8), aan nonnen (Hst. 13), aan zichzelf. Maar hij frameert het als:
Holden's onrechtvaardigheid weerspiegelt traumarespons (Allie's dood, ouderverwaarlozing, schoolmislukkingen). Legen creëert een buffer tussen zijn kwetsbare zelf en een vijandige wereld. Het is overleving, geen sport.
Salinger maakt ons medeplichtig—we kijken door Holden's liegen heen, maar empathiseren toch. Dat is de genialiteit van de roman.