Helhonden zijn supernatuurlijke wezens uit folklore en mythologie – geen biologische entiteiten met een feitelijke oorsprong. Hun afbeeldingen varieren fascinerend tussen culturen, maar bepaalde archetypische rollen blijven bestaan.
De driedrukkige hond die de poorten van Hades bewaakt, ter verhindering dat de doden vertrekken en de levenden zonder toestemming binnengaan. Heracles' twaalfde arbeid vereiste het levend vangen van hem.
De bloedbesmette hond geketend in de grot Gnipahellir, bestimmt om zich los te maken tijdens Ragnarök en de god Týr te bestrijden tot wederzijdse dood.
Een spookachtige zwarte hond met vlamende ogen die de kustlijnen en begraafplaatsen van East Anglia dwaalt. Verschijningen voorspellen dood of ramp – hoewel sommige verhalen hem als beschermend beschrijven.
Helhonden belichamen de complexe relatie van de mens met de sterfelijkheid: angst voor de dood, verlangen naar bescherming in het hiernamaals, en de behoefte om het onbekende te verpersoonlijken. Ze zijn niet "gemaakt" in een letterlijk zin – ze ontspruiten de collectieve verbeelding als symbolische hulpmiddelen voor het verwerken van existentiële angsten.
Benader ze als mythologische constructies die cultureel vertellen dienen, niet als cryptozoologische specimen die ontdekking afwachten.