De zaad van Tuck Everlasting (1975), Natalie Babbitt's tijdloze roman over de last van immortaliteit, werd geplant tijdens een rustige zondag thee met haar vader.
Haar vader, Samuel Fisher Babbitt, een schilder en illustrator, vroeg haar:
'Realiseer je dat als mensen voor altijd zouden leven, ze uiteindelijk extreem eenzaam zouden worden?'
Ze schrijfde later het boek's blijvende impact toe aan 'domme geluk' — nederigheid van een schrijfster die wist dat ze iets universeels had geraakt. De vader's vraag? 'Hij dacht gewoon hardop. Hij had geen idee.'"
Twee films (1981, 2002), toneelmuziek, talloze schoolcurricula. De bron, de paddenstoel, het musikale doosje, de laatste grafsteen — allemaal van één vraag over thee.
Soms verandert een enkele zin literatuur voor altijd.