De urgentie van de Creatuur om taal te meesteren komt voort uit vier onderling verbonden behoeften:
Door de De Lacey-familie te observeren, ziet hij taal als de brug naar thuishoren. Hun "zachte manieren," gedeelde verhalen en emotionele gemeenschap via spraak vertegenwoordigen alles wat hij mist. Hij noemt het "een goddelijke wetenschap" (Hfdst. 12).
Door boeken die hij vindt (Paradise Lost, Plutarch's Lives, Sorrows of Werter), ontgrendelt taal zelfconceptie. Hij leert dat hij "afschrikwekkend," "eenzaam," "verafschuwd" is – maar ook dat hij denkt, voelt, redeneren. Taal maakt hem een subject, geen object.
Namenloos, oudeloos, geschiedenislos. Spraak stelt hem in staat zich zelf in het leven te narreren. Zijn uiteindelijke confrontatie met Victor ("Ik zou je Adam moeten zijn") vereist articulatie van zelfbepleiting.
Hij plannet zijn zaak te pleiten bij Victor en de mensheid. Zonder taal is hij een stomme monster; met taal is hij een gewrongen wezen dat rechten eist. De mislukte De Lacey-ontmoeting bewijst dat spraak alleen niet genoeg is – uiterlijk overschrijdt woorden.
Hij meester taal perfect – welsprekend, literair, overtuigend – toch faalt het om acceptatie te verwerven. Zijn articulatie pleidooi bij Victor ("Maak me een metgezel") wordt afgewezen. Taal verergerd zijn isolatie door zijn uitsluiting articuleerbaar te maken.
Shelley maakt taal de vermenschelijkende prestatie van de Creatuur en zijn wreedste vloek.