Bette Davis was een actrice, geen moordenaar. U herinnert waarschijnlijk een **personage dat ze speelde** die moord pleegt. Davis gespecialiseerd in complexe, moreel ambiguë vrouwen – verschillende van wie doden.
Leslie Crosbie schiet haar liefde Geoffrey Hammond koudbloedig neer, claimt daarna noodweer. Davis won Oscarnominatie voor deze berekende, ijzige prestatie. De beroemde openingscène – Leslie kalm roken na de schieting – is iconisch.
Baby Jane Hudson mishandelt en impliceert haar zuster Blanche (Joan Crawford) te doden. De psychologische horror van zussenrivaliteit die dodelijk wordt. Geen "wie deed het" – de spanning zit in het hoe en waarom.
Charlotte Hollis heeft haar liefde John Mayhew decennia geleden misschien gedood. De film bouwt ambiguïteit – deed ze het? De ambiguïteit is het punt.
Julie Marsden's onbesonnheid leidt tot een duel waar haar verloofde's broer omkomt. Indirecte causatie, geen directe moord, maar haar trots zet de tragedie in gang.
Om de specifieke film te pinpointen, geef: