Hier ziet u hoe:
* Morele superioriteit: Victor presenteert zichzelf als een man met intellect en wetenschappelijke vooruitgang, maar zijn daden worden gedreven door een diep gebrekkig gevoel van ego en hoogmoed. Hij gelooft dat hij moreel superieur is aan zijn creatie en weigert de verantwoordelijkheid te nemen voor het bestaan van het monster en het lijden dat hij toebrengt.
* De menselijkheid van het monster negeren: Victor ziet het monster als een gedrocht, een wezen zonder menselijke eigenschappen, ondanks de pleidooien van het monster voor medeleven en begrip. Deze ontkenning van de menselijkheid van het monster versterkt zijn eigen gebrekkige perceptie en bestendigt een cyclus van wreedheid en angst.
* Verantwoordelijkheid ontvluchten: In plaats van de gevolgen van zijn daden onder ogen te zien, verlaat Victor het monster, waardoor hij voor zichzelf moet zorgen en een gevaarlijke verschoppeling wordt. Hij geeft prioriteit aan zijn eigen emotionele welzijn boven dat van het monster, wat zijn hypocrisie nog eens benadrukt.
* Romantisch idealisme: Victor hunkert naar kennis en macht, maar houdt geen rekening met de ethische implicaties van zijn wetenschappelijke bezigheden. Zijn romantische idealisme maakt hem blind voor de mogelijke gevolgen van zijn daden, wat uiteindelijk tot een tragedie leidt.
Het is vermeldenswaard dat Victor's hypocrisie niet altijd opzettelijk is. Hij wordt vaak gedreven door angst, schuldgevoelens en een wanhopig verlangen om zichzelf te beschermen tegen de gevolgen van zijn daden. Deze complexiteit maakt hem eerder tot een fascinerend en moreel dubbelzinnig personage dan tot een regelrechte hypocriet.
Uiteindelijk demonstreren de acties van Victor de gevaren van ongecontroleerde ambitie en het belang van het erkennen van de gevolgen van onze keuzes. Hij is een waarschuwend verhaal over hoe zelfs de meest briljante geesten verteerd kunnen worden door hun eigen hoogmoed en er niet in slagen de menselijkheid in de mensen om hen heen te zien.