In poëzie zijn voeten segmenten van benadrukte en onbenadrukte lettergrepen die, wanneer correct gebruikt, ritmische klanken in elke regel van een gedicht creëren. Poëtische voeten worden gecombineerd met meter, het aantal voeten per regel, om de algehele regellengte te creëren, maar het zijn de voeten die de plaatsing of het patroon van lettergrepen bepalen. Er zijn vier hoofdtypen poëtische voeten, alsook twee aanvullende vormen.
Anapestische voeten bestaan uit drie lettergrepen: twee onbenadrukte en één benadrukt. Met een klank die doet denken aan een galopperend paard, volgen "interveniëren" en "interrumperen" allebei dit drie-lettergreep patroon.
Net als anapestische voeten, zijn dactylische voeten gemaakt uit drie lettergrepen; echter, dactylische voeten hebben één benadrukte lettergreep gevolgd door twee onbenadrukte lettergrepen. Dit patroon wordt gevonden in woorden zoals "afgezijd" en "affodil."
Een jambische voet, heel muzikaal in zijn ritme, bestaat uit één onbenadrukte en één benadrukte lettergreep. Het woord "indienen" is een voorbeeld van een jambische voet omdat de tweede lettergreep de klemtoon ontvangt. Sonnetten maken vaak gebruik van dit lettergreep-patroon.
Een trocheese voet treedt op wanneer één benadrukte lettergreep voorafgaat aan één onbenadrukte lettergreep. De woorden "minnaar," "spoorweg" en "zanger" zijn voorbeelden. Edgar Allan Poe gebruikte trocheese voeten in zijn gedicht, "De Raaf."
Er zijn twee soorten aanvullende poëtische voeten: spondee, gecreëerd uit twee benadrukte lettergrepen, en pyrrhisch, wat gemaakt is uit twee onbenadrukte lettergrepen. Geen van deze voeten worden exclusief gebruikt, omdat het moeilijk zou zijn om een gedicht volledig in benadrukte of onbenadrukte lettergrepen te schrijven of te lezen. Deze voeten worden daarom alleen gebruikt om variatie toe te voegen aan regels poëzie.