Een monolooggedicht geeft de gevoelens en voornemens van één personage weer aan een geïmpliceerd publiek. Het kan komisch zijn, maar de meeste zijn dramater. In een monolooggedicht is er geen dialoog, en de Dichter neemt een persona aan en ontwikkelt de fictieve identiteit. Het doel is een blik te bieden in de zuivere psyche van het personage en de lezer de interpretatie te laten doen. Dichters bekend om hun monolooggedichten zijn Robert Browning, T.S. Eliot, Sylvia Plath en James Dickey.
Selecteer de persoon die het onderwerp zal zijn van je monolooggedicht. Het kan over jou gaan, een vriend, een historisch figuur of een fictief personage van je creatie. Aan het begin is het gemakkelijker om over iemand of iets te schrijven dat je kent, en naarmate je comfortabel wordt met de stijl van monoloogpoëzie, kun je spelen met het creëren van je eigen personage en scenario.
Schrijf een beschrijving van je personage. Deze oefening helpt je begrijpen hoe deze persoon in elkaar zit, zelfs als je niet alle informatie zult gebruiken. Naarmate je een personage in je verbeelding uitwerkt, wordt het levendiger, en leer je hoe hij of zij denkt en voelt over verschillende situaties. Teken de tijdlijn van haar leven, haar uiterlijk, haar houdingen en haar kenmerkende eigenschappen.
Kies een specifiek gebeuren om over te schrijven. Het zal gemakkelijker zijn om de interne werking van je personage uit te werken als je geen breed onderwerp aanpakt. Bijvoorbeeld, in plaats van je te richten op het hele leven van je personage, kies dan één episode, zoals een auto-ongeluk. Je kunt ook meerdere gedichten schrijven over verschillende significante gebeurtenissen om een kleine poëziebundel te creëren.
Schrijf je gedicht gebruikmakend van het gekozen gebeuren en de personagebeschrijving die je schreef. Wees zo eerlijk mogelijk. De meeste mensen zijn niet volledig goed of volledig kwaad, en hoe meer conflict je personage is, des te realistischer zal hij of zij zijn.