Benjamin Zephaniah's gedicht “Who You Calling Black” is een krachtige kritiek op racisme en maatschappelijke vooroordelen. Door de herhalende refrain “Who you calling black?” daagt de dichter lezers uit hun vooroordelen te confronteren.
Het gedicht opent met een directe confrontatie: “Who you calling black? Is it me?” Zephaniah traceert het historische gebruik van “black” als een minachtende term, refererend aan de trans-Atlantische slavenhandel en lopende onderdrukking. Hij stelt zwarte trots met “I'm black and I'm proud,” terwijl hij politiegeweld, ongelijkheid, en de noodzaak voor collectieve actie tegen systeemracisme aanspreekt.
De call-and-response structuur nodigt tot zelfreflectie. Zephaniah's urgente toon en vaardige taal eisen maatschappelijke verandering, wat het gedicht zowel een persoonlijke bevestiging als een roep voor gerechtigheid en inclusiviteit maakt.