De toon van Robert Frost's "Behind the House" is nostalgisch, verlangend en vol spijt. De spreker herinnert zich kinderlijke ontdekkingstochten achter zijn huis—"eens geliefde wildernis"—en beklaagt de verandering door de tijd. Melancholie heerst terwijl hij reflecteert op de vergankelijkheid van het leven en de onvermijdelijke verandering.