Dichteres: Angela Manalang Gloria (Filipijnse moderniste, 1907–1995)
Het gedicht opent met een declaratieve bewering: "Ik ben een vrouw." De spreker confronteert patriarchale verwachtingen – druk om te voldoen aan schoonheidsstandaarden, emoties te onderdrukken en decoratieve rollen te vervullen ("pop," "sierlijstje"). Ze artikuleert de tol van het uitvoeren van kracht terwijl authentiek gevoel gedempt wordt.
Toch draait het gedicht naar verzet. De spreker claimt vrouwen's capaciteit voor intellectuele prestatie, creativiteit en nurturing – niet als voorgeschreven rollen, maar als gekozen expressies van agency. De climax is een krachtige weigering:
Ik ben geen pop.
Ik ben geen sierlijstje.
Ik ben niet in bezit van enige man.
Ik ben een vrouw.
Gloria's directe, onversierde taal versterkt de helderheid en verzet van de spreker. Het gedicht blijft een toetssteen van Filipijnse feministische literatuur.