Judith Wrights gedicht uit diepe waardering voor de natuurlijke wereld en de menselijke verantwoordelijkheid om het te behouden. De laatste strofe vat dit thema samen:
Want wij die hebben gekend
de branding en de rots,
de rivier en de regen
en het woestijnzand,
het rood van de bloedhout,
het groen van de bladeren,
het lied van de vogels,
en de stilte van de sterren –Wij weten dat deze wereld
een plek is van wonder
en schoonheid en gruwel
en mysterie,Een plek om te koesteren,
Een plek om te liefhebben,
Een plek om te beschermen.