In Velden van Spel
(Strofe 1)
In het rijk van sport, waar bekwaamheid weeft,
Een symfonie van kracht, met harten het doorsnijdt.
Van dageraad tot schemering, op velden wijd,
Atleten stormen, met passie ze vertrouwen.
(Strofe 2)
Met voeten die dansen, als fluisteringen op de grond,
Zij jagen hun dromen, makende sprongen overvloedig.
De fluit's roep, een prikkende roep,
Ontbranden vuur, als de spelers strijden.
(Strofe 3)
De bal zweeft hoog, een genadige boog,
De windstoot, bladeren een inspirerende teken.
Door netten het zweeft, een perfecte gratie,
Een moment van triomf, een tril die ze najagen.
(Strofe 4)
Midden in de echo's, het publiek's applaus,
Ze zweeten en streven, zonder pauze.
Hun lichamen bewegen, in harmonie ze mengen,
Alsof door lot, hun paden transcenderen.
(Strofe 5)
In elk spel, een verhaal neemt zijn vlucht,
Van moed en veerkracht, brandend helder.
Door vreugde en pijn, ze vinden hun kracht,
Hun geest ongebroken, tot het bittere eind.
(Strofe 6)
Laat ons juichen, in eenheid we staan,
Want sport verenigt, in dit betoverde land.
Assonantie stroomt, in poetische zaligheid,
Een hulde aan de sportmannen's kus.
Het gedicht toont herhaalde klankers: rijk/sport/weeft/doorsnijdt (lange e), dageraad/overvloedig (diftong), hoog/boog/inspirerende (lange oo), echo's/applaus/mengen/transcenderen (gemengd), vlucht/helder/vinden/ongebroken (lange ui), juichen/eenheid/betoverde (lange uu). Deze klinkerherhaling creëert sonische cohesie—een muzikaliteit die de atletische ritme die het viert spiegelt.