Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Poëzie

Drie Historische Figuren Achter Shakespeares Sonnetten

Shakespeares 154 sonnetten hebben eeuwenlang speculatie gewekt over hun reële inspiratiebronnen. Hoewel de gedichten biografie transcenderen, duiken drie historische figuren herhaaldelijk op in wetenschappelijke discussie als waarschijnlijke modellen voor de cyclus' centrale personages.

  1. Henry Wriothesley, Earl of Southampton (1573–1624): De voornaamste kandidaat voor de "schone jeugd" van de eerste 126 sonnetten. Een charismatische mecenas van de kunsten, Southampton's jeugd, schoonheid, en weigering te trouwen stemmen overeen met de gedichten's dringende smeekbedes om nakomeling en hun verkenning van aristocratisch voorrecht. Shakespeare wijde Venus and Adonis en The Rape of Lucrece aan hem.
  2. Koningin Elisabeth I (1533–1603): Oblique gerefereerd in politiek geladen sonnetten (met name 106, 126, en de "donkere dame" reeks). Haar verouderende heerschappij, huwelijksambiguïteit, en symbolische verlichaming van de staat resoneren door gedichten over tijd, macht, en sterfelijkheid.
  3. William Shakespeare zelf: De dichter-spreker duikt het meest duidelijk op in de latere sonnetten (127–154), waar veroudering, nalatenschap, artistieke immortaliteit, en de "donkere dame" verstrengeling een middenjarige schrijver weerspiegelen die zijn eigen sterfelijkheid en creatieve dryf confronteert.

Of deze figuren direct op de sonnetten afstemmen of als samengestelde inspiratie dienen, hun historische aanwezigheid verlicht de sociale en politieke stromingen die onder Shakespeares verzen vloeien.

Poëzie

Related Categories