Walt Whitman (1819–1892) trok uit een opmerkelijk brede reservoir van ervaring. Zijn poëzie's inclusiviteit spiegelt zijn bronnen.
Whitman las het landschap als tekst: gras, getijden, seringen, de "spotlijster's keel." Leaves of Grass begint "Ik vier mezelf, en zing mezelf" maar strekt direct uit: "Want elk atoom dat tot mij behoort, zo goed behoort tot jou." Natuur is democratisch – zonlicht valt gelijk.
Whitman zag de VS als een gedicht in voortgang. "I Hear America Singing" catalogueert mechanic, timmermannen, moeders, naaisters – iedere stem uniek, samen een koor. Hij geloofde dat politieke gelijkwaardigheid verbeeldingskrachtige gelijkwaardigheid vereiste: de dichter's taak is het onzichtbare zichtbaar te maken.
Hij werkte als zetser, journalist, leraar, timmerman, verpleegkundige. Hij reed omnibus, wandelde Brooklyn-straten, bezocht ziekenhuizen. "The Dalliance of the Eagles" transformeert een toevalskyken in extatische herkenning. Geen ervaring was te klein om het oneindige te bevatten.
"I Sing the Body Electric" catalogueert anatomie zonder hiërarchie – man/vrouw, jong/oud, verslaafd/vrij. Het lichaam is de plaats waar democratie geleefd moet worden. Zijn burgeroorlogverpleging (Washington ziekenhuizen, 1862–65) verdiepte dit: hij zag de prijs van de unie in geamputeerde ledematen en sterfende jongens.
Quakers opvoeding, Transcendentalistische lezing (Emerson), Hindoe-schriften (via vertalingen), Swedenborgiaanse mystiek. "When I Heard the Learn'd Astronomer" verwerpt tweedehands kennis voor directe perceptie. Het goddelijke is immanent – in gras, in aanraking, in de "vloeibare en hechtende aard" van menselijke verbinding.
Whitman's innovatie was het weigeren van het onderscheid tussen subject en object, dichter en volk, heilig en profaan. Zijn inspiratie was alles wat hij zich toestond te waarnemen.