Aristoteles in de "Poetica" stelde dat voor toneelschrijvers personage tweede was in belang na plot, maar hij beschouwde dat als een duidelijke tweede plaats. Aristoteles suggereerde dat, hoewel interessante dingen kunnen gebeuren aan non-personages, zoals goden – die veel menselijke kenmerken missen – personages aan wie niets van belang gebeurt, ons nooit kunnen interesseren. (Referentie 1) Veel latere schrijvers zijn het oneens. Stephen King, bijvoorbeeld, bekritiseert plot ten koste van personage in zijn boek "On Writing." Hij stelt dat sterke personages in plaats van sterke plots de aandacht van een lezer of kijker het beste vasthouden. (Referentie 2)
Grijp contradicties aan. Lezers houden van Tom Sawyer, bijvoorbeeld, vanwege zijn stoute maar fundamenteel goeie aard. (Referentie 3) Hoewel Humbert Humbert in "Lolita" een man is die schoonheid waardeert, vindt hij zich vaak in sordide omstandigheden; zijn pogingen om zijn keuzes te rechtvaardigen onthullen de diepgang van zijn persoonlijkheid.
Vermijd zwart-wit afbeeldingen van goed en kwaad. De titelpersonage in "Macbeth" wordt vaak beschouwd als een van Shakespeare’s meest boeiende personages omdat hij de rollen van held en schurk vervult. Terwijl Macbeth initieel als een heldhaftige krijger erscheint, toont Shakespeare hem later gruwelijke moorden plegen. Zijn verdriet over de dood van zijn vrouw overweldigt hem echter echt, wat het moeilijk maakt om hem puur als een harteloze moordenaar te beschouwen. (Referentie 4)
Steel uit het echte leven. Leen de eigenschappen van historische figuren voor je personages, zoals Robert Penn Warren deed in "All the King’s Men" toen hij Willie Stark baseerde op Huey Long, de depressie-era gouverneur van Louisiana. Of gewoon je vrienden in je romans zetten zoals Jack Kerouac deed in "On the Road," "The Dharma Bums" en andere werken. (Referenties 5 en 6)
Leer de lessen van motivatie uit de psychologie. Personages moeten dingen doen voor een reden. T.S. Eliot bezwaar tegen de handelingen van het hoofdpersonage in "Hamlet" omdat niets verklaart voor Hamlet’s verdriet. Aan de andere kant, erkenn dat soms geen motivatie de beste motivatie is. Samuel Taylor Coleridge noemde een ander Shakespeare-personage, Iago, de Machiavellistische vaandrig in "Othello," "een motieloos kwaadwillendheid."