In William Shakespeares Twelfth Night verklaart de nar Malvolio: "Sommigen worden groot geboren, sommigen bereiken grootheid, en sommigen wordt grootheid opgedrongen" (Act II, Scene V). Misschien is dit zo goed als enige verklaring voor wat een goede schrijver scheidt van een grote.
Kan het op de juiste plek op het juiste moment zijn een rol spelen in de grootheid van een schrijver? De beat poets kwamen precies toen de wereld klaar was voor hun poëzie. Was Allen Ginsberg in Shakespeares tijd geboren, hij was misschien genegeerd als een hack. Schrijvers als John Steinbeck of Charles Dickens schreven grote literaire werken die de maatschappelijke problemen van hun generaties vingen; zelfs als ze in een andere tijd geboren waren, had hun vermogen om de wereld om hen heen in grote literatuur om te zetten, waarschijnlijk tot meesterwerken geleid.
Er is iets te zeggen voor hard werken. F. Scott Fitzgerald was bekend als een onverzettelijke editor van eigen werk. Gevolg: minder productief dan collega's, maar zijn gepubliceerde werken hebben een bijna flawless gevoel. Nobelprijswinnaar Toni Morrison scherpte haar vaardigheid als editor. Leren schrijven, en belangrijker: leren redigeren, scheidt goede schrijvers van grote.
In zo'n subjectieve kwestie als het onderscheiden van goede en grote schrijvers, is misschien publieke opinie de nummer een factor. Wanneer een auteur een prestigieuze literatuurprijs ontvangt – National Book Award (VS), Booker Prize (UK), Nobelprijs voor Literatuur – wordt grootheid bijna direct opgedrongen.
Het onderscheid tussen goed en groot kan subjectief en willekeurig zijn. De ene persoon's goed is de ander zijn groot. Misschien vertelt alleen de tijd het; zoals Shakespeare schreef: "Greatness knows itself" (King Henry IV, deel I, Act IV, Scene 3).