De bookends-techniek is een hulpmiddel in tijdschriftenschrijven, scenario's en romans om een bevredigende narratieve structuur te creëren. Je plaatst de opzet van een anekdote of korte scène aan het begin van het werk, en de resolutie aan het allerlaatste einde van het grotere stuk. Hoewel er geen enkele methode is, gelden basisrichtlijnen.
Kies een korte anekdote die een enkel idee uitdrukt door handelingen van personages of de setting. De anekdote mag niet te lang zijn of afdwalen. Omdat dit de opening is van een dieper werk, moet het eerste deel het idee uitdrukken dat het langere werk in detail zal verkennen.
De eerste bookend moet de lezer prikkelen met een nieuwe premis. De anekdote legt basiselementen van storytelling neer, zonder zich op te lossen, en leidt de lezer natuurlijk naar het langere werk.
Naarmate het centrale idee in het langere werk is verkend, dient de laatste bookend als elegante afsluiting.
De laatste bookend lost de eerste bookend op. Bovendien moet deze resolutie de conclusies van het langere werk weerspiegelen en de lezer een gevoel van afsluiting geven.
Een essay over de beste manieren om honden te trainen opent met een bookend over een conflictvolle relatie tussen wat de lezer aannemt een hond en zijn baasje. De kern van de essay legt uit dat de beste training niet alleen traditionele disciplinering van het dier is, maar ook zelfdiscipline van de baas. De laatste bookend onthult dat, door slim gebruik van voornaamwoorden, de rollen omgekeerd zijn: de hond was goed getraind, maar de baas had nog niet geleerd zijn gewoontes aan te passen voor optimale zorg.