Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Auteurs

Wat is transcendentale deductie?

Transcendentale deductie is een filosofisch concept ontwikkeld door Immanuel Kant in zijn klassieker 'Kritiek van de zuivere rede' (eerste druk 1781, tweede 1787). Dit werk wordt geciteerd als een van de meest invloedrijke in de filosofiegeschiedenis. Het concept is belangrijk omdat het een epistemologische categorie vormt die verklaart hoe kennis afgeleid kan worden zonder steun op ervaring of zintuiglijke data. Epistemologie is simpel gezegd de filosofische onderzoek naar hoe mensen iets kunnen weten.

Definitie

Transcendentale deductie is de uitleg van de manier waarop concepten a priori tot objecten kunnen relateren. A priori ('vanuit het voorgaande') is kennis onafhankelijk van ervaring en zintuigen. Kant stelde dat alle kennis begint met ervaring; niet alle kennis *ontstaat* uit ervaring. Voorbeeld: iemand ziet een object in de lucht en concludeert direct, zonder nadenken of verder inzicht, dat het een vliegende schotel is. Deze conclusie is transcendaal: het concept 'vliegende schotel' ligt buiten ervaring en zintuigen, ondanks dat het object ervaren wordt. Het is een deductie: de persoon gaat van het universum aan objecten in de lucht (vliegtuigen, vogels, ballonnen) naar het specifieke concept 'vliegende schotel', zelfs zonder er ooit een tegengekomen te zijn.

Kant's voorbeeld

Kant stelde: 'Wiskunde is een voorbeeld van hoe ver we, onafhankelijk van ervaring, kunnen vorderen in a priori kennis.' Iemand weet dat 1+1=2 zonder twee objecten te hoeven combineren of te voelen. Wiskunde omvat een heel stelsel feiten en cijfers die meeste mensen nooit zullen ervaren, maar wel kunnen kennen. Bijv. in de supermarkt: je betaalt $19,95 met een $20-biljet en weet dat je 5 cent terugkrijgt, zelfs als je deze specifieke situatie nooit meemaakte. De wiskunde van de transactie is transcendent van de ervaring. De kennis komt niet uit de ervaring, maar uit het kennen van wiskunde.

Betekenis

Voor Kant was empirisme de norm in epistemologie. Men kon alleen door ervaring en zintuigen weten. In theologie waren openbaring en geloof prominente epistemologische categorieën, maar deze droegen niet over in de filosofie. Interessant genoeg legde Kant's concept van transcendentale kennis de basis voor de Transcendentalistische beweging in New England met aanhangers als Ralph Waldo Emerson en Henry David Thoreau. In die beweging zijn de bronnen van transcendentale kennis de 'oversoul' en 'natuur'. Dit waren geen noodzakelijke afwijkingen van Kant, want hij besteedde weinig aandacht aan de bron – hij stelde het was een diepe intuïtie en liet het aan nalatigen om die bron verder te ontwikkelen.

Theorieën / Speculatie

De grootste kritiek op Kant's epistemologische categorie kwam van theologen die argueren dat Kant de waarde van openbaring van God en de voortdurende aanwezigheid van de Heilige Geest die 'leert' negeert. Sommige filosofen klachten dat Kant de aangeboren kennis van God ignoreerde, zoals Plato en Aristoteles argumenteerden. En hoewel hij vaak geciteerd wordt als degene die God-spraak in de psychoanalyse introduceerde, lijkt Carl Jung's 'collectief onbewuste' tegenover Kant's intuïtie te staan, op het eerste gezicht.

Conclusie

Ondanks de kritiek is er een heropleving van interesse in Kant sinds Peter Strawson in 1990 publiceerde: 'The Bounds of Sense: An Essay on Kant's Critique of Pure Reason'. Voor theologen, vooral met een transcendent Godbeeld, is Kant's transcendentale deductie te lezen als een appel tot Godskennis, aangezien God transcendent is van menselijke ervaring en zintuigen.

Auteurs

Related Categories