Als je zoals veel mensen bent, heb je liefdevolle herinneringen aan je favoriete kinderboeken. Deze boeken waren misschien zo simpel als "De Avonturen van Kikker en Pad", of zo complex als de Harry Potter-boeken. Maar één ding is zeker: ze maakten een duidelijke indruk op je jonge geest. Er zit een psychologie achter het schrijven voor kinderen, en de beste auteurs hebben deze onder de knie. Laten we eens kijken achter pen en papier en ontdekken wat deze auteurs weten over de menselijke conditie.
Het zou moeilijk zijn om één specifieke, allesomvattende definitie voor kinderliteratuur te geven, behalve om te zeggen dat het een term is die doorgaans gebruikt wordt bij het bespreken van boeken geschreven voor en genoten door kinderen onder de 12 jaar. Recentelijk zijn er pogingen gedaan om kinderboeken in een reeks van zes categorieën te classificeren: prentenboeken, traditionele literatuur, fictie, non-fictie, historische biografie en poëzie.
Hoewel het lastig is om het allereerste kinderverhaal te bepalen, kunnen we zeker zijn dat verhalen voor kinderen bestaan zolang er verhalen zijn om te vertellen. Veel van deze verhalen, zelfs in moderne tijden, zijn slechts volwassenenverhalen die herschikt en herschreven zijn voor jongere lezers. Dit kan voortkomen uit thema's die ongeschikt zijn voor kinderen of simpelweg om het verhaal meer spannend en toegankelijk te maken voor jonge geesten. Vele experts op het gebied wijzen op Komensky's "Orbis Pictus" als een van de vroegste voorbeelden van een kinderboek dat op grote schaal gepubliceerd werd. De kinderliteratuur is ook veel verschuldigd aan Aesopus en de Gebroeders Grimm voor hun fabels en sprookjes, die specifiek voor kinderen geschreven waren en snel een groot publiek bereikten.
Als er één ding is waar we zeker van zijn, dan is het dat kinderen hun literatuur graag met een portie illustraties opeten. Kinderen zijn visuele wezens, en kunnen zich verveelen met personages en situaties die te veel lijken op hun alledaagse leven. Daarom zijn de illustraties in kinderliteratuur vaak van een fantastische aard, zelfs als het onderwerp (op oppervlakkeniveau) dat niet is. Fel kleuren, geanimeerde personages – dat spreekt kinderen aan. Kinderen zijn gefascineerd door praal en wezens en gebeurtenissen die overdreven en groter dan het leven zijn. Als je bewijs nodig hebt, kijk dan alleen naar hoeveel kinderen dol zijn op dinosaurusjes, en hoeveel meisjes van het idee van een prinses in een magisch koninkrijk houden.
Bij het bespreken van de traditie van kinderliteratuur vind je veel van de vasten van de psychologie die in moderne tijden voortleven. Er zijn een aantal gemeenschappelijke facetten aan deze traditionele verhalen. Onbekende auteurschap is er een, hoewel dit duidelijk minder een psychologisch factor is als een gevolg van informatie die door de tijd verloren is gegaan. Antropomorfisme is een ander gemeenschappelijk kenmerk, met dieren die zich gedragen als mensen. Een voorbeeld is het Roodkapje-verhaal, waar de wolf zich gemakkelijk kan vermommen als de grootmoeder van de heldin door haar kleding aan te trekken en te spreken in een grootmoederstem. In moderne tijden zien we vaak dat kinderboeken series worden, met soms oneindige vervolgen. Dit speelt in op de psychologie van herkenbaarheid die veel kinderen waarderen. Kinderen zijn vaak weerstandig tegen verandering, en deze series worden des populairster.
Studies hebben aangetoond dat kinderen aanzienlijk verbeteren door een vroege interesse in lezen. Lezen op jonge leeftijd helpt de verbeelding van het kind bloeien, geeft ze een beter begrip en greep op taal, maakt ze betere schrijvers en spellers, en geeft ze een voorsprong op school. Recentelijk is ook aan het licht gekomen dat het lezen van boeken de aandachtsspanne van een kind kan verbeteren, iets dat in deze moderne wereld van videospellets, iPods en televisie onder druk staat.