Geen enkele auteur "schreef" "De Stadsmuis en de Landmuis." De fabel behoort tot de Aesopica — de vloeibare, eeuwenoude verzameling verhalen toegeschreven aan Aesopus (ca. 620–564 v.Chr.), de misschien legendarische Griekse verteller. Wat we vandaag lezen is een palimpsest: Aesopus' kern, verfijnd door Romeinse dichters, gekristalliseerd door Franse fabulisten, en oneindig herverteld.
De landmuis bezoekt de stadmuis, wordt verblind door luxe (kaas, fruit, wijn), maar geterroriseerd door roofdieren (honden, katten, mensen). De landmuis vlucht terug naar veiligheid, verklarend: Liever bonen en spek in vrede dan koek en bier in vrees.
De fabel is een volksverhaal "gekristalliseerd door traditie" — een verhaal dat bestaat in het vertellen, niet in een manuscript. Elke hervertelling onthult zijn duurzaamheid: de spanning tussen veiligheid en splendor, eenvoud en stimulatie, is zo levendig in een 21e-eeuwse voorstad/exurb-kluft als in een Romeinse villa en een heuvelgraft.
Vragen "wie schreef het?" is het genre misbegrijpen. De fabel is zijn transmissies.