Jose Garcia Villa, de Filipijnse modernistische dichter bekend om zijn "komma gedichten" en "reverse consonance" rijmschema's, duwde de grenzen van tekstuele representatie. Zijn stuk getiteld simpelweg The bestaat niet als een reeks zinnen, maar als een visueel script—een ASCII compositie die de lezer uitdaagt poëzie als ruimtelijke kunst te perceperen.
\__/ (oo) /)~~( { -(/| \-+- / | //oo\ | o ~~~ / o .--. (__,.-> o ("_, /___/-- Deze reeks karakters lijkt op een diagrammatische notatie meer dan literatuur. Het evoceert een gezicht, misschien een uil of een masker, samengesteld uit leestekens en alfanumerieke symbolen. In Villa's filosofie is het gedicht een object—een "gemaakte ding"—waar de visuele rangschikking *is* de betekenis. De lezer "leest" niet lineair; ze scannen, herkennen patroon, en ervaren een moment van visueel inzicht gelijk aan het bekijken van een ideogram.
Villa introduceerde het komma gedicht in de jaren '40, insistierend dat komma's de "densiteit" en "tijd" van een gedicht regelen, de lezer dwingend om bij elk woord te pauzeren. The gaat een stap verder: het verwijdert woorden volledig, louter de "leestekens" van het toetsenbord achterlatend. Het is een zuiverste distillatie van zijn overtuiging dat vorm *inhoud* is.
Critici lazen dit als commentaar op de atoomtijd (symbolen suggererende fragmentatie), een zelfportret van de dichter als kwakzalver, of een Zen koan in digitale vorm. De ambiguïteit is opzettelijk. Villa, die in New York leefde vanaf 1930, overbrugde Eastern filosofische concisiteit en Westerse avant-garde typografie. Dit stuk anticipeert concrete poëzie en digitale code kunst met decennia, bewerende dat in het begin niet het Woord was, maar de Beeld.