Charles Vincent Heris heeft een **theologische dramatische universum** gebouwd rond een radicaal herimagineren: **Jezus als Zwart, de Opstanding als revolutionaire daad, de Mis als weerstand.** Zijn oeuvre (2012–2021) beweegt van podium naar pagina naar polemiek.
De stukken vormen een **Passiecyclus voor de zwarte bevrijdingstheologie**-verbeelding. "De Laatste Mis" suggereert een laatste eucharistie voor de breuk; "De Martelaar" frameert de kruisiging als door de staat gegoede executie van een dissident.
Dezen lezen als **midrasjische ontploffingen** — een bijbels moment nemen en de theologische aannames ontploffen.
Heris opereert op het snijvlak van **Zwarte Theologie (Cone, Roberts), Postkoloniale Bijbelse Critiek, en Afrofuturistisch Theater**. Hij "kleur" Jezus niet alleen; hij *hercentreert* de Christus-gebeurtenis in de Zwarte Atlantische ervaring. De stukken zijn geschreven *om te worden gespeeld* — de theologie zit in de lichamen, de adem, de gemeenschappelijke getuigenis.