Johann Pachelbel componeerde de Kanon in D ca. 1680–1690. Zijn leerling Johann Sebastian Bach gebruikte later de baslijn (ostinato) als basis voor zijn eigen Canonische Variaties en een triosonate.
Geen andere grote Barok/Klassiek/Romantiek-componist gebruikte de kanon direct. Het viel in onbekendheid tot 20e-eeuwse opnames (vooral Jean-François Paillard's 1968-versie) een heropleving uitlokten.
Sinds de jaren 70 heeft de Kanon-akkoordvoortgang (I–V–vi–iii–IV–I–IV–V) zich verspreid over:
Dus: Bach gebruikte de baslijn; iedereen daarna gebruikt de voortgang. De moderne faam van de kanon is een opname-era-fenomeen.