Henry Purcell (1659–1695) componeerde niet in een vacuüm. Zijn oeuvre diende een opmerkelijke doorsnede van de heilige, seculiere, publieke en private sferen van het herstelde Engeland. Hier is voor wie hij schreef.
Purcell diende drie vorsten: Charles II, James II, en William & Mary. Hij produceerde odes, verjaardagsodes en welkomssongs voor staatsgelegenheden – muziek die incoronaties, huwelijken en koninklijke keerdagen vierde.
Als organist en componist in Westminster Abbey (1679–1695) en de Chapel Royal, creëerde hij anthems, dienstmuziek en hymnes die de Anglicaans-choraaltraditie definieerden.
Londons herlevende theaterscène eiste incidentale muziek voor 40+ toneelstukken en semi-opera's zoals Dioclesian, King Arthur, The Fairy-Queen, en The Indian Queen. Hij werkte samen met toonaangevende toneelschrijvers John Dryden en William Congreve.
Privévermaak voor edelen zoals de Hertog van Buckingham en de Graaf van Essex booden extra uitlaatkleppen.
Hij schreef instrumentale suites en vocale kammermuziek voor ticketreeksen in York Buildings en Stationers' Hall. Gepubliceerde verzamelingen als Sonatas of Three Parts (1683) en Choice Ayres (1684) bereikten amateurmuzikanten.
Purcell's genialiteit lag in het tegelijkertijd dienen van al deze werelden – wat hem de definerende componist van zijn tijd maakte.