William Shakespeare werd nooit een tycoon naar moderne maatstaven, toch stierf hij als een comfortabel welgestelde heer in Stratford-upon-Avon. Zijn welvaart kwam niet door een enkele windval maar uit een gediversifieerd portefeuille inkomstenstromen die elke moderne ondernemer zou herkennen.
De motor van Shakespeares rijkdom was zijn aandeel in het speelgezelschap. Rond 1594 werd hij een sharer – een volwaardige partner – in de Lord Chamberlain's Men (later de King's Men). Dit gaf hem recht op een deel van de dagelijkse kasopbrengsten, toureelgelden en lucratieve hofoptredens. In 1599 verdiepte hij zijn investering door mede-eigenaar te worden van het Globe Theatre, en in 1608 voegde hij een aandeel in het indoor Blackfriars Theatre toe. Deze theateraandelen leverden een stabiel, schaalbaar inkomen dat de vaste vergoedingen voor het schrijven van stukken ver te boven ging.
Shakespeare stak zijn theaterinkomsten in onroerend goed. In 1597 kocht hij New Place, het op een na grootste huis in Stratford. Hij verwierf daarna boerderijgrond, tienden (een deel van lokale landbouwopbrengst), en een poortwachtershuis in het Blackfriars-district van Londen. Deze activa genereerden huurinkomsten en waardeerden over de tijd.
Overgeleverde archieven tonen dat Shakespeare ook mout en graan hordde tijdens schaarste, met winst verkocht. Deze bijbaantje, hoewel controversieel, was een gangbare praktijk onder de koopmansklasse van die tijd.
Bij zijn dood in 1616 werd Shakespeares nalatenschap gewaardeerd op ruwweg £300–£500 plus substantiële onroerend goedbezit. In de context van vroege 17e-eeuws Engeland plaatste dat hem stevig onder de gelande gentry van zijn geboortestad. De theateraandelen waren de primaire rijkdomsmotor, die een getalenteerde schrijver transformeerde in een scherpe zakenman wiens financiële nalatenschap lang na de laatste voorhang overleefde.