Johannes K. Uhn (actief 1907–1957) was een Duitse kunstwetenschapper van buitengewone productiviteit. Over vijf decennia publiceerde hij bijna elk jaar een boek, waarmee hij de evolutie van kunsttheorie, esthetiek en kunstonderwijs voltooide door het Keizerrijk, Weimar, de nazitijd en de naoorlogse periode.
Vroeg: Kunst und Unterricht (1907), Kunsterzieher (1909) — grondslagen van kunstonderwijs.
Expressionistische wending: Vom Wesen der bildenden Kunst (1910), Die Erneuerung der Kunst (1911).
Oorlogjaren: Krieg und Kunst (1915) — kunst onder trauma.
Weimar-synthese: Kunsttheorie (1927), Kunstphilosophie (1929), Ästhetik (1931).
Naziera: Kunst und Marxismus (1949), Kunst und Sozialismus (1951), Kunst und Nationalismus (1953) — betrokkenheid bij concurrerende ideologieën.
Laat: Kunst und Pazifismus (1955), Kunst und Humanismus (1957) — ethische afsluiting.
Parallele output in tijdschriften, overlappend met boekthema's: kritiek, theorie, filosofie, religie, cultuur, wereldbeeld, onderwijs, democratie, ideologie.
Uhns bibliografie is een seismograaf van het Duitse kunstdiscoers over vijf politieke regimes. Zijn consistentie maakt hem een unieke getuige van hoe kunsttheorie overleeft—en dient—de geschiedenis.