Elwyn Brooks White (1899–1985) vormde zinnen met de precisie van een klokkenmaker en de warmte van een haard. Bekend om twee pijlers van de kinderliteratuur—Stuart Little (1945) en Charlotte’s Web (1952)—was hij evenzeer een meester van het persoonlijk essay, langjarige medewerker aan The New Yorker, en helft van een legendarisch editorieel partnerschap met zijn vrouw, Katharine Angell White.
White’s proza—helder, ritmisch, stil diepgaand—verdeende hem een plaats onder Amerikas beste stylisten. Of hij nu een schuurspin of een Manhattan-herfst beschreef, hij schreef met de overtuiging dat eenvoud, eerlijk bereikt, de hoogste sophistication is.