John Hathorne was een echte magistraat tijdens de 1692 Salem heksenprocessen – voorouder van Nathaniel Hawthorne (die de w toevoegde om zich te distantiëren). In Arthur Miller's The Crucible wordt Hathorne genoemd door Dominee Hale maar verschijnt nooit op het podium. Zijn afwezigheid is bewust: het stuk focust op de collectieve hysterie van het hof, niet op individuele rechters. Hathorne's historische rol – agressief, gelovig, overtuigd van spectraal bewijs – schuilt achter Danforth's autoriteit.