Auteurs van magisch realisme gebruiken doorgaans een toon van subtiele verwondering. Het vertelverhaal presenteert magische gebeurtenissen als vanzelfsprekend, wat de grens tussen fantasie en realiteit vervaagt zonder expliciete uitleg. Dit creëert een droomachtige ambivaliteit terwijl het verhaal geankerd blijft in herkenbaar dagelijks leven. Het effect is dat het buitengewone naast het gewone bestaat, de lezer achterlatend met een aanhoudend gevoel van betovering in plaats van spectacle.