Toen Charles Dickens in februari 1837 begon met het serialiseren van Oliver Twist in Bentley's Miscellany, vertelde hij niet zomaar een verhaal — hij vervolgde een samenleving. Het doel van de roman was drievoudig: blootleggen, ontroeren, en pleiten.
De 1834 Poor Law Amendment Act had parish-gebaseerde buitenhulp vervangen gecentraliseerde armenhuizen ontworpen om "minder eligible" te zijn dan de ergste onafhankelijke arbeid. Families gescheiden. Uniformen uitgegeven. Arbeid gedwongen. Voedsel berekend om het leven te onderhouden tegen minimaal kostprijs. Dickens, een voormalig parlementair verslaggever, had de wetgeving's debat getuigd. Hij wist dat de bureaucratie's wreedheid niet toevallig was — het was het mechanisme.
Dickens begreep dat statistieken geen hartstocht ontlokken; verhalen wel. Door systemische kritiek te verankeren in een kind — Oliver, onschuldig, klein, om "meer" vraagend — dwong hij middenklassen lezers individueel lijden te confronteren achter abstract beleid. De roman's melodrama (toeval, geheime identiteiten, slechterike monologen) wasn't artistieke uitputting; het was emotionele engineering om lezersverdedigingen te omzeilen.
De roman's publicatie samenviel met opkomende Chartist agitatie en middenklassen hervormingsbewegingen. Oliver Twist werd een culturele aanhaling geciteerd in parlementaire debatten, kranteneditorialen, en filantropische campagnes. Specifieke hervormingen volgden: armenhuis dieetstandaarden (1842), inspectievereisten, kinderarbeidsbeperkingen.
Dickens richtte ook: criminele justitie (kinderen getransporteerd voor klein diefstal), antisemitische tropen (Fagin's afbeelding — later berouwd door Dickens), en het myth van de "verdienende armen." Zijn advocacy voortgezet door Nicholas Nickleby (scholen), Bleak House (rechtsysteem), Hard Times (utilitaristisch onderwijs), en Little Dorrit (schuldengevangenis).
Oliver Twist beëindigde armoede niet. Maar het maakte onwetendheid van armoede onverontschuldigbaar. Dat was Dickens' doel — en zijn prestatie.