De Wetenschappelijke Revolutie (16e–17e eeuw) verschuifde bewijs van autoriteit naar empirische methoden:
Systematisch vastleggen van natuurverschijnselen om patronen te identificeren.
Gecontroleerde toetsen variabelen manipuleren om oorzaak en effect te isoleren.
Wetten generaliseren uit specifieke waarnemingen (Baciaanse methode).
Relaties kwantificeren (Galilei, Kepler, Newton).
Onafhankelijke replicatie om resultaten te valideren.
Tijdschriften als Philosophical Transactions maakten scrutineering mogelijk.
Kruisdisciplinaire uitwisseling via genootschappen (Royal Society, Académie des Sciences).
Dit raamwerk vestigde moderne wetenschappelijke methodologie.