Weinig acteurparen belichamen de rauwe, onverfijnde ziel van de Amerikaanse cinema van de jaren '70 als Gene Hackman en Harvey Keitel. Hoewel hun carrières verschillende trajecten volgden – Hackman de onwillige ster die op zijn piek verdween, Keitel de eeuwige karakteracteur die nooit stopte met werken – hun DNA is opvallend gelijkaardig.
Beide mannen wezen de leading-man-glans van hun tijd af. Hackman's Popeye Doyle in The French Connection (1971) en Keitel's Charlie in Mean Streets (1973) zijn uit hetzelfde stof gesneden: zweetend, moreel gecompromitteerd, gedreven door obsessie in plaats van heldendaden. Ze brachten een documentaire-achtige authenticiteit naar rollen die lelijkheid vereisten, en maakten die lelijkheid aantrekkelijk.
Hun filmografieën lezen als een syllabus van auteur-cinema. Hackman werkte met William Friedkin, Francis Ford Coppola, Arthur Penn, en Clint Eastwood. Keitel werd een muse voor Martin Scorsese, Abel Ferrara, Jane Campion, en Quentin Tarantino. Beiden kruisten ook paden met Sam Peckinpah en Sergio Leone, regisseurs die fysieke en emotionele extremen eisten.
Hackman won twee Oscars (The French Connection, Unforgiven) en drie Golden Globes. Keitel kreeg een Oscarnominatie voor Bugsy en een Cannes Beste Acteur-prijs voor The Piano, naast een Lifetime Achievement Golden Globe. Hun hardware verschilt, maar de wederzijdse erkenning is groot.
Hackman ging met pensioen in 2004; Keitel, nu in zijn tachtigen, speelt nog steeds. Samen bewijzen ze dat "karakteracteur" en "filmster" geen tegenpolen zijn – ze zijn hetzelfde als de personage de ster is.