Sinds oude tijden hebben auteurs de ader mijnen van ouderdom en dood voor literaire edelstenen. Pensioen, verschuivende gezinsrelaties, ziekte, leeftijddiscriminatie, verlies van vrienden en familie, en de aanloop naar het grootste onbekende van het leven dienen allen als centrale thema's in literaire werken.
In het oude Griekenland schreven Euripides en Plato over ouderdom en dood. In "De Staat" zegt Socrates dat hij luistert naar oude mensen omdat ze de weg hebben afgelegd die wij moeten afleggen en weten, "hoe het is, makkelijk of moeilijk, ruw of glad."
In "Oedipus op Colonus," een toneelstuk van Sophocles, vertoont de blinde Oedipus een zwakte van ouderdom door zich te weigeren misdaad toe te geven. Als Oedipus heilige grond betreedt, stemt hij in met zuiveringsrituelen, maar excuses zich nooit bij de goden. Later beschuldigt hij zijn zonen dat ze zijn ballingschap lang geleden niet hebben voorkomen, hoewel hij zelf die straf had gekozen. Op deze en andere manieren portretteert Sophocles de vergankelijken als steeds godsdienstiger, minder bereid verantwoordelijkheid te nemen voor hun misstappen, en geneigd hun eigen biografieën herschrijven. Aan het einde van het toneelstuk sympathiseert Oedipus' dochter Antigone met haar dode verwanten in plaats van de levenden, en voor dat veroordeelt Sophocles haar tot gevangenschap in een graf. Zowel symboolmatig als overtuigend waarschuwt Sophocles daarmee tegen meer gehecht te zijn aan de doden dan aan de levenden.
Niet alleen de oudsten, maar Cicero, Shakespeare, Chaucer en talloze schrijvers ertussen hebben zich beziggehouden met dood en vergankelijkheid. Moderne schrijvers houden die traditie levend. Een van de grootste moderne werken over dergelijke thema's is Virginia Woolfs "Mrs. Dalloway" (1925). Het boek speelt zich af in de ruimte van een enkele dag waarin de vergankelijke personages, levend onder de herhalende klanken van Londen's Big Ben-klok, elk anders reageren op gedachten over hun eigen sterfelijkheid. Sommigen, zoals Clarissa, accepteren het als een zalige rust van een wreed leven, terwijl anderen, zoals de in paniek verkerende Peter Walsh, afleiding zoeken van de onvermijdelijke conclusie. Ondertussen debatteren de personages ook de voor- en nadelen van vergankelijkheid. "De vergoeding van oud worden, dacht Peter Walsh, uit de Regent's Park komend, en zijn hoed in de hand houdend, was simpelweg dit: dat de passies even sterk blijven als ooit, maar men had gewonnen – tenslotte! – de macht die de ultieme smaak aan het bestaan toevoegt – de macht om ervaring vast te pakken, haar langzaam om te draaien, in het licht."
Terugkijkend over de afgelopen 50 jaar, zijn er grote werken over vergankelijkheid en sterven die onder een bijzonder heldere bundel staan. De Latijns-Amerikaanse klassieker van 1962, "De dood van Artemio Cruz" van Carlos Fuentes, gaat over een oude man op zijn sterfbed die zijn egoïstische keuzes herinnert, terwijl "Het dagboek van een dolle oude man" (1965) van de grote Japanse auteur Junichiro Tanizaki, de dagelijkse gedachten van een bejaarde man over seks en dood beschrijft. De National Book Award van 1971 ging naar Saul Bellow voor "Mr. Sammler's Planeet," een werk over een zeventiger die de Holocaust overwond en reflecteert op zijn leven en tijd. Nobelprijswinnaar Doris Lessing's "De zomer voor de duisternis" (1973) gaat over een vrouw en moeder wiens kinderen uitgezongen zijn en die nu moet confronteren dat ze haar ware zelf heeft onderdrukt, een sateliet van haar man geworden. Kingsley Amis' zwarte komedie, "Eindigen" (1974), plaatst vijf vergeetachtige bejaarden in een Londense verzorgingstehuis. De historische roman van 1984 "Cold Sassy Tree" van Olive Burns gaat over een oude man die een jonge vrouw trouwt na de dood van zijn vrouw. Nobelprijswinnaar Gabriel Garcia Marquez nam een vergelijkbaar thema aan in "Liefde in de tijd van cholera" (1985). Wallace Stegner's "Oversteken naar veiligheid" (1987) is een boek over twee paren uit de Depressietijd, een rijk en een arm, die tot in hun ouderdom vrienden blijven. Nog een Nobelwinnaar, J.M. Coetzee, won de Booker Prize van 1999 voor "Schande". Het boek gaat over een 52-jarige man die een identiteitscrisis doormaakt. Aan de ene kant kan hij jonge vrouwen die hij nog aantrekkelijk vindt niet bekoren, en aan de andere kant begint zijn dochter om voor hem te zorgen, in plaats van andersom.
Philip Roth wordt algemeen beschouwd als een van de grootste levende auteurs en heeft de meeste grote prijzen ten minste een keer gewonnen. Een aantal van zijn boeken gaat over vergankelijkheid en dood. In "Sabbat's Theater" (1995) vraagt de vergankelijke Roth zich af of hij, met de dood naderend, creatief kan blijven (zijn oeuvre lijkt het bevestigend te beantwoorden). "Het stervende dier" (2001) blijft dit thema verkennen. In dit werk maakt David Kepesh's affaire met een jong meisje hem jaloers en paranoïde, en dwingt hem zijn levensfilosofie te heroverwegen. Meer recent, "Ieder" (2006) onderzoekt ziekte, sterfelijkheid en sterven. Het boek begint met een hoofdpersonage die al dood is en wiens verleden de lezer leert kennen door de herinneringen van hen die hem goed kenden. Hoewel atheïst, smeekt de protagonist om verlossing. Kijkend voorbij zijn lange afdaling naar de dood, talloze medische ingrepen, en het verlies van zijn vrienden en minnaars, herinnert hij een geïdealiseerde versie van de jeugd.