Volgens het boek "Storytelling: An Encyclopedia of Mythology and Folklore," gaat vertellen ten minste terug tot de tweede millennium v.Chr. Verhalens functioneren vaak op meer dan één niveau. Personages en situaties hebben soms een verborgen betekenis voor de lezer om uit te zoeken. Een verhaal waarin alles een andere betekenis heeft, heet een "allegorie."
"Allegorie" komt van het Griekse woord "allegoria," wat "anders spreken" betekent. Allegorie is geen genre maar een manier van interpreteren of begrijpen van een verhaal. Wanneer een verhaal of verhaallijn beschreven wordt als een allegorie, wordt begrepen dat de personages, setting en andere elementen zowel een letterlijke als een symbolische betekenis hebben. Bijvoorbeeld, personages in allegorie worden meestal niet afgebeeld als mensen met individuele personlijkheden maar als symbolen van abstracte concepten zoals moraliteit. Veel genres van literatuur zijn gebruikt voor allegorie, waaronder poëzie, parabels, fabels en toneelstukken.
Lezers zijn soms verward over het verschil tussen symbolisme en allegorie. Symbolisme is het gebruik van een personage, plaats of ding als een symbool, of object, dat iets anders vertegenwoordigt. Bijvoorbeeld, in de Verenigde Staten, is een rood en wit achthoek een symbool dat automobilisten vertelt dat ze moeten stoppen. Auteurs gebruiken vaak personages, settings en objecten in hun verhalens als symbolen van algemene ideeën. Symbolen kunnen onafhankelijk van elkaar functioneren zolang de lezer hun betekenissen begrijpt. Echter, de objecten en personages in een allegorie zijn allemaal symbolen. Ze werken samen om het hele verhaallijn een symbolische betekenis te geven.
Schrijvers creëren al eeuwenlang allegorieën. De 15e-eeuwse middeleeuwse moraliteitstoneelstuk "Everyman" beeldt de dood van Everyman af en bevat personages zoals Genootschap en Goede Daden. De 16e-eeuwse Engelse dichter Edmund Spenser gebruikt zijn riddersroman "The Faerie Queene" als commentaar op Engels gedrag. De 17e-eeuwse roman "The Pilgrim's Progress" van John Bunyan is een allegorie voor christelijke zaligheid die een personage genaamd Christian volgt als hij reist van de Stad der Verderfnis naar de Hemelse Stad. George Orwell's 1945 roman "Dierenboerderij" is een moderne allegorie waar de boerderij een moderne natie-staat vertegenwoordigt en de varkens die er wonen de rol van communistische revolutionairen spelen.
Joden en christenen hebben frequent bijbelse passages als allegorie behandeld. Bijvoorbeeld, het Oude Testament "Lied der Lieder," ook wel "Lied van Salomo" genoemd, bestaat uit diverse liefdesliedjes die de relatie beschrijven tussen koning Salomo en een van zijn minnaressen. Joden lezen "Lied van Salomo" soms als een allegorie voor God's relatie met Israël, terwijl christenen het vaak beschouwen als een allegorie voor God's relatie met de Kerk of de individu. In Galaten geeft de apostel Paulus de Genesis-verhaal van Abrahams zonen Isaak en Ismaël een allegorische interpretatie. In Paulus' interpretatie vertegenwoordigt Isaak, wiens moeder een vrije vrouw is, christenen die bevrijd zijn van de Wet, terwijl Ismaël, wiens moeder een slavin is, joden vertegenwoordigt die nog gebonden zijn aan de Wet.