Beginnend met het oudste geschreven gedicht, 'The Epic of Gilgamesh', samengesteld in Mesopotamië tussen ongeveer 2700 v.Chr. en 600 v.Chr., hebben dichters schrijfinstrumenten op platte tabletten gelegd om heldendaden, godsdienstige overtuigingen, geschiedenis en liefde uit te drukken. In de loop van de tijd zijn veel typen gedichten ontstaan, met elementen en structuur zoals rijm, jambische pentameter en sestetten.
Epos gedichten vertellen verhalen op grote lengte, de lezer vermakelijk met het heldendap van een hoofdpersonage dat essentieel was voor het voortbestaan van de mensheid. Epos gedichten overstijgen geografische, chronologische en fantastische grenzen en vertellen een somber verhaal. Niet elk epos gedicht rijmt. Epos gedichten beginnen vaak met een uitleg van het thema en bevatten vaak flashbacks doorheen het gedicht. Homerus schreef beroemd de epos gedichten 'De Ilias' en 'De Odyssee' in ongeveer de 8e eeuw v.Chr.
Drie-regels Haiku-poëzie is een product van de Japanse cultuur uit de 16e eeuw. De eerste en derde regels van haiku hebben traditioneel vijf lettergrepen, en de tweede regel heeft zeven. Niet-rimerend, haiku gaat niet over het grandioze, maar gebruikt grafische beeldvorming om het eenvoudige dagelijkse leven en de gevoelens van de dichters te beschrijven. Volgens Poets.org, specificeert een 'seizoenswoord', of kigo, het tijdstip van het jaar aan het einde van regel een of twee. Beroemde haiku-dichters zijn Matsuo Bashō.
Limericks zijn vijf regels geschreven over lichthartige, komische onderwerpen. Regels één, twee en vijf rijmen met elkaar en regels drie en vier rijmen met elkaar. Limericks zijn geschreven in anapestische meter, waarin de laatste lettergreep in groepen van drie nadruk krijgt. Limericks hebben Britse wortels en zijn vernoemd naar de stad Limerick, in Ierland. Edward Lear schreef beroemde limericks zoals 'The Owl and the Pussycat'.
Sonnetten hebben veertien regels, jambische pentameter, complexe rijmschema's en zijn een contrast van twee thema's, ideeën of emoties. Typen sonnetten zijn Shakespeareans (Engels) en Petrarchaanse (Italiaans). Natuurlijk zijn deze twee typen sonnetten vernoemd naar de beroemde dichters William Shakespeare en Petrarca. Een belangrijk onderdeel van Engelse sonnetten is het couplet, dat aan het einde van het sonnet komt, na drie kwartijnen. Het couplet biedt een verrassende of de verhalende afsluiting. Italiaanse sonnetten zijn twee delen, of strofen, genaamd de octaaf en sestet. Italiaanse sonnetten overdenken of betwisten een idee in de eerste strofe, wat dan weerlegd of uitgelegd wordt in de tweede strofe.