Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Literatuur

Verschil Tussen Creatief Non-fictie en Fictie

Charles Dickens' 'David Copperfield', James Joyce's 'A Portrait of the Artist as a Young Man', Vladimir Nabokov's 'Speak, Memory' en W.G. Sebald's 'Vertigo' hebben allemaal iets gemeen: alle vier deze boeken vervagen de grens tussen creatief non-fictie en fictie. De eerste twee zijn autobiografische romans, voorbeelden van fictie, terwijl de laatste twee memoires zijn, werken van creatief non-fictie. Hoewel beide genres voortkomen uit de persoonlijke ervaringen van de auteur, scheiden veel belangrijke verschillen ze.

Fantaisie vs. Feit

Het primaire verschil tussen creatief non-fictie en fictie is een heel simpele: Fictie is het product van de verbeelding van een auteur, terwijl creatief non-fictie omgaat met feiten. Een fictieauteur ontvangt meer creatieve vrijheid in dit opzicht. Een romanauteur of kortverhaalschrijver mag zoveel geschiedenis in een roman opnemen als hij wil, of kan uit zijn eigen leven putten voor een verhaalidee. Hoeveel hij ook uit het leven leent, hij kan zich altijd vrij voelen om te verzonnen waar en wanneer hij het nodig vindt. Een auteur van creatief non-fictie moet daarentegen altijd bij de waarheid blijven – ze mag verder gaan dan de 'feiten' en speculeren of gokken, maar die feit moet altijd duidelijk zijn voor de lezer dat ze dat doet.

Stijl vs. Dienstbaarheid

Omdat de meeste fictie geneigd is plot- en/of personagegedreven te zijn, moet proza in romans dienstbaar zijn, niet showy, wat veel romanauteurs dwingt een utilitaire prosastijl aan te wenden, die slechts dient om de capaciteit van de auteur om plot- en personagedetails over te brengen te stroomlijnen. Auteurs van creatief non-fictie proberen daarentegen vaak hun prosastijl te gebruiken om zich te onderscheiden van andere schrijvers, wat vaak het geval is met kennelijk banale genres als reisverhalen. Patrick Leigh Fermor en Alan Booth schreven allebei reboeken die beroemd waren om hun proza evenzeer als voor de reizen die ze beschreven, wat ook verklaart waarom zoveel romanauteurs die ook grote prozastilisten zijn, uiteindelijk naar memoir schrijven gingen: Evelyn Waugh, Vladimir Nabokov, John Updike en Martin Amis zijn allemaal voorbeelden van geprezen prozastilisten die hun hand met succes aan memoir schrijven probeerden.

Oud vs. Nieuw

Terwijl de roman een relatief gevestigde vorm is in Westerse literatuur, daterend uit de late 17e eeuw of zo, bestond creatief non-fictie zoals het vandaag begrepen wordt pas in de 20e eeuw. Veel literaire critici beschouwen Miguel de Cervantes' 'Don Quichote', gepubliceerd in twee delen in 1605 en 1615, als de eerste roman; anderen nomineren Daniel Defoe's 'Robinson Crusoe', gepubliceerd in 1719, als de eerste roman. Op welke manier dan ook, klassieke werken van George Orwell, James Baldwin, Joan Didion en andere lumineusen van creatief non-fictie verschenen pas deep in de 20e eeuw.

James Frey

Een interessant geval in de geschiedenis van creatief non-fictie is dat van James Frey, die in 2003 'A Million Little Pieces' publiceerde, zijn memoir over drugs- en alcoholverslaving. Freys boek verkocht uiteindelijk miljoenen exemplaren, niet voor een klein deel dankzij Oprah Winfreys selectie voor haar boekenclub en haar daaropvolgende promotie van de memoir in haar talkshow. Toen jaren later in 2006 duidelijk werd dat Frey grote delen van zijn memoir had vervaardigd, trok Oprah de Boekenclub-status van de roman in. Ze vroeg Frey ook om in haar televisieshow te verschijnen om zich aan haar kijkers te verantwoorden. Frey stemde in met het interview, en zijn redacteur Nan Talese deed ook mee.

Literatuur

Related Categories