Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Literatuur

Schrijfstijlen in de Engelse literatuur

Wanneer critici, professoren, studenten of zelfs boekenclubleden over stijl in literatuur discussiëren, discussiëren ze over de keuzes die een auteur maakt tijdens het schrijven. Cuando auteurs zich neerzetten om ideeën in woorden te gieten, worden ze geconfronteerd met een groot aantal keuzes: keuzes over klanken, woorden, zinsstructuur, karakterisatie, organisatie en meer. Schrijvers kunnen van elkaar onderscheiden worden door hun individuele schrijfkeuzes, met andere woorden, hun stijl. De linguïstische studie van stijl heet stylistiek.

Klant

Een basiselement van stijl is klank. De klank van proza of poëzie kan zo simpel georganiseerd worden als klankherhaling zoals alliteratie of rijk, of meer subtiel als in zinslengte of ritme. De vroegste dichters die in het Engels schreven, gebruikten versvormen die zwaar gebruikmaakten van alliteratie en ritme. Ze herhaalden dezelfde medeklinkerklank meerdere keren in een regel. Dit is een prominente kenmerk van het gedicht Beowulf. Latere dichters, volgend tradities van literatuur in romaanse talen, begonnen rijk te gebruiken. Geoffrey Chaucer was een van de vroege Engelse dichters die rijk in zijn poëtische stijl incorporeerde, vaak voor komisch effect.

Dicto

In de discussie over stijl verwijst dicto naar woordkeuze. Het Engels heeft wellicht de grootste woordenschat van elke moderne taal en heeft daarom vaak meerdere woorden die een gegeven concept beschrijven. Hoewel elk woord technisch dezelfde betekenis kan hebben, kunnen ze elk verschillende associaties of nuances bevatten. Veel van de grootste schrijvers in het Engels gebruiken enorme vocabularen. Shakespeare gebruikt, bij sommige tellingen, zo veel als 28.000 verschillende woorden in het loop van zijn werken. Een criticus noemt hem het "regenwoud van onze taal."

Syntax

Wanneer taalkundigen over syntax praten, verwijzen ze naar de manieren waarop woorden in zinnen georganiseerd worden om betekenis te creëren. Dit is een andere dimensie voor stylistische experimenten voor schrijvers. Zinnen kunnen actief of passief zijn. Ze kunnen simpel of samengesteld zijn met meerdere bijzinnen. In de renaissance gebruikten schrijvers vaak lange, complexe zinnen, wat ornamentele schoonheid opleverde. Ernest Hemingway aan de andere kant was bekend om beknopte, feitelijke zinnen te schrijven, die krachtig en poignant waren.

Karakterisatie

Wanneer schrijvers personages in literatuur afbeelden, gebruiken ze stylistische technieken om de personages tot leven te wekken. Een veelvoorkomende manier om dit te bereiken is door dialoog, en veel grote auteurs zoals F. Scott Fitzgerald of Virginia Woolf creëerden personages met een eigen stem. Een andere ontwikkeling in de stijl van karakterontwikkeling heet interieur monoloog, waarmee de auteur de innerlijke gedachtes van de personages afbeeldt, onthullend het emotionele en intellectuele leven van de personages. Een extreme versie van deze stijl wordt getoond in William Faulkner's stream-of-consciousness stijl gebruikt in zijn beroemde roman The Sound and the Fury.

Organisatie

Discussies over literaire stijl zullen vaak de algehele organisatie van een werk aanpakken. Traditioneel wordt een verhaal min of meer chronologisch verteld van begin tot eind. Deze structuur weerspiegelt zich in de werken van Shakespeare of Jane Austen romans. Echter, in de laatste eeuw is er veel experiment gedaan in het domein van organisatie. James Joyce's roman Ulysses toont niet-lineaire plotstructuur, alsook andere organisatiestijlen. Een hoofdstuk is geschreven alsof het een toneelstuk was. Een ander is geschreven alsof het een serie nieuwsartikelen was die de situatie beschreven.

Literatuur

Related Categories