De term "korte verhalen" definieert dit genre primair op lengte ten opzichte van andere fictievormen. De regels zijn niet stellig, maar worden bepaald door wat tijdschriften en uitgevers willen en waar nieuwe trends naartoe leiden. Er zijn wel huidige standaarden om rekening mee te houden.
Flash fiction omvat verhalen van 1.000 woorden of minder. Dit genre heeft een protagonist en conflict, maar lost niet noodzakelijk op – veel blijft geïmpliceerd voor en na de actie. Er is een moment of gebeurtenis. Prozapoëzie beperkt zich niet tot verhaallimieten – het is open voor alles. Sommigen noemen verhalen van een paar honderd woorden tot enkele woorden "micro-fiction", maar dat hangt af van hoeveel labels je relevant vindt.
Een kort verhaal is een fictief werk. Er is een verteller en een protagonist die de lezer meeneemt door conflict en oplossing – de basiselementen van een verhaal. De meeste fictietijdschriften beschouwen 2.000 tot 5.000 woorden als publiceerbaar, hoewel sommige tot 10.000 woorden accepteren (mits elk woord nodig is).
In een kort verhaal ondergaat een personage meestal een verandering. Het grootste deel van het verhaal – begin, midden, eind – draait om deze verandering. In tegenstelling tot romans bevatten korte verhalen geen overvloed aan personages of afwijkingen van de centrale plot. Toch bieden ze, anders dan flash fiction, lezers iets concreets om over na te denken in plaats van een eenvoudige actie te interpreteren.
Korte verhalen worden vaak in bundels verzameld en als gewone boeken verkocht. Ze lijken op gewone romans van diverse honderden pagina's. Deze bundels kunnen van één of meerdere auteurs zijn en thema of personages delen. Ze functioneren wel als zelfstandige verhalen, wat ze kwalificeert als korte verhalen.