Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Literatuur

Zeven typen ambiguïteit

Engelse criticus Sir William Empson definieerde voor het eerst zeven typen ambiguïteit in zijn 1949 boek met dezelfde titel. Het hielp de Nieuwe Critiek definiëren, die stelt dat teksten gelezen moeten worden als zelfstandige werken zonder rekening te houden met externe invloeden zoals de geschiedenis van de auteur of de cultuur op het moment van publicatie. Empson definieerde ambiguïteit als een tekst of passage die op verschillende manieren gelezen kan worden zonder een fundamentele misinterpretatie.

Vergelijkende ambiguïteit

Het eerste type ambiguïteit is essentieel een metafoor: wanneer twee personen, objecten of concepten op een of andere manier gelijken, zelfs als ze anderszins verschillende kwaliteiten hebben. Vergelijking geeft een gegeven object meerdere betekenissen, waardoor het op verschillende manieren geïnterpreteerd kan worden zelfs als het essentieel onveranderd blijft.

Resolutie

Het tweede type ambiguïteit treedt op wanneer twee of meer verschillende alternatieve betekenissen als één gebruikt worden. Dat betekent essentieel twee verschillende metaforen tegelijkertijd gebruiken, geen van beide verminderd of ongeldig gemaakt door de vergelijking. Deze metaforen zijn niet in strijd met elkaar zoals ze in andere typen ambiguïteit kunnen zijn; ze zijn simpelweg anders.

Context

Afgescheiden ideeën of concepten kunnen simultaan in een enkel woord uitgedrukt worden, wat het derde type ambiguïteit vormt. De meest voor de hand liggende voorbeeld is een spel van woorden, hoewel het zich ook kan uitstrekken tot een allegorie of een culturele referentie toepasbaar op specifieke demografieën, zoals bijbelse termen in een anderszins seculiere politieke toespraak. Het sleutelverschil is dat de betekenissen simultaan verschijnen; in andere typen ambiguïteit kunnen ze in samenwerking handelen of als deel van dezelfde zin, maar nooit op precies hetzelfde moment.

Complexiteiten

Het vierde type ambiguïteit combineert twee onverbonden of tegenstrijdige ideeën in een enkel concept. Ze onthullen complexiteiten of conflicten in de geest van de auteur, en creëren zo ambiguïteit. Zulke complexiteiten zijn niet onoplosbaar, zoals ze in het zevende type ambiguïteit zijn, hoewel hun bestaan problematisch kan zijn en aanzetende discussie vereist om volledig te begrijpen.

Gelukkige verwarring

Soms komt de auteur pas op een gegeven idee toen het tijdens het schrijfproces zelf in zijn geest opduikt. Het idee is misschien niet volledig gevormd, en belichaamt verwarrende of zelfs contradictorische beginselen, toch verschijnt het als de woorden op het papier gelegd worden. Dergelijke gelukkige verwarring vormt een vergelijking, en het vijfde type ambiguïteit.

Uitgedachte interpretaties

De zesde soort ambiguïteit ontstaat in de geest van de lezer. Als de auteur niets zegt of zijn betekenis bewust vaag laat, valt het aan de lezer om de betekenis van de tekst uit te vinden of te veronderstellen. Aangezien elke lezer anders is, bevat de resulterende betekenis vaak ambiguïteiten.

Contradictie

De laatste vorm van ambiguïteit omvat een platte contradictie binnen de context van de tekst. Twee of meer concepten verschijnen in hetzelfde stuk, en blijven onopgelost ondanks hun verbinding door de tekst zelf. Dit onderscheidt ze van complexiteiten, die uiteindelijk kunnen worden opgelost. Zulke ambiguïteiten illustreren een duidelijke scheuring in het denkproces van de auteur: een onopgeloste spanning die niet verenigd kan worden zonder de ene of de andere kant te kiezen.

Literatuur

Related Categories