Parodie is een specifieke vorm van comedy, gebruikt om te satireren, te spotten of plezier te maken met een bepaald werk. Het benadrukt imitatie, het namaken van de kenmerken van de gekozen doel om tot humoristische of overdreven effect. Sommige experts beschouwen het als een lage vorm van comedy--de perceptie is dat het te gemakkelijk zou zijn--maar het heeft meer dan zijn deel aan echte creatieve meesterwerken geproduceerd. Het wordt vaak gebruikt als element in meer gerichte satirische, maar satirische hoeft geen parodie te bevatten om effectief te zijn.
Het woord "parodie" is afgeleid van het Griekse woord "parodia," dat gebruikt werd om epics te beschrijven die in een spotterige of satirische toon geschreven waren. Epics zijn frequente doelen van literaire parodieën, zoals Cervantes' "Don Quichot" of Swift's "Gullivers Reizen." Beide werken namen de grandiose toon en de larger-than-life omstandigheden van grote verhalen en pasten ze toe op ridiculeuze of zelfbedrogende onderwerpen. Er is een rijke geschiedenis van parodie in muziek ook, met name in het werk van Gilbert en Sullivan, die riffs uit de opera's en musicals van hun tijd gebruikten om zachtjes plezier te maken met zo'n hoogmoed. Parodie is een onmisbaar onderdeel van de moderne popcultuur geworden, zoals comedians clichés en stereotypen dissecteren die te lang in het publieke geweten hebben gezeten.
Parodie hangt af van imitatie: het vermogen om het geparodieerde object nauw genoeg te evokeren om herkenning te induceren, maar met voldoende ruimte om de kenmerken te verbreeden of te ontluchten. Goede parodisten zijn dus van nature goede nabootsers, in staat om hun toon of stijl te verschuiven om een aantal verschillende werken te reflecteren. Bijvoorbeeld, de muzikale parodist "Weird Al" Yankovic heeft een carriere van bijna 30 jaar volgehouden door zijn onnavolgbare vermogen om precies te klinken als elke rockmusicus van het moment.
Daarnaast vereist parodie het vermogen om de vermoeide, cliché-achtige of hoogmoedige aspecten van een doel te herkennen, en dergelijke gebreken aan te wijzen via dezelfde methoden en technieken die gebruikt werden om ze te creëren. Slechte parodisten zullen het doelmateriaal gewoon herkauwen, rekenend op familiariteit om een lach te genereren. Meer gesofisticeerde parodisten zullen de waargenomen fouten van het doel verlichten met het oog op het wijzen waarom ze spotwaardig zijn. Niet alleen is dat grappiger, maar het helpt het publiek het doelewerk beter te begrijpen--en zelfs te waarderen.
Parodie functioneert het meest effectief als een type satirische, niet alleen een specifiek werk bespottend, maar de bredere maatschappelijke trends die dat werk belichaamt. In dit doen, breidt de parodie zijn rol uit tot een agent van maatschappelijke verandering. Jonathan Swift's "Een Bescheiden Voorstel," bijvoorbeeld, is op het oppervlak een parodie van droge, hooggetoonde politieke treatises. Maar in een bredere zin spot het de onmenselijkheid achter zulke treatises en de onwetendheid van pijn en lijd waar hun oplossingen vaak van afhangen. In een modernere setting, parodieën van nieuwsprogramma's, zoals "The Daily Show" en "The Colbert Report," ontluchten kennelijk de hoogmoed van zelfbelangrijke journalisten zoals Anderson Cooper en Bill O'Reilly. Maar in dit doen, wijzen ze ook op de noodzaak van een waakzame pers en hoeveel maatschappelijke schade kan worden veroorzaakt wanneer de media zijn verantwoordelijkheden tegenover het publiek opgeven. Slechte parodie slaat vaak deze belangrijke satirische zin over, zich alleen richtend op één werk, en daarmee zijn impact beperkend tot een heel klein stukje culturele minuutjes.
Parodie speelt ook een rol in het creatieve proces zelf, helpend om oude ideeën af te breken en te vervangen door nieuwere, versere. Een artistiek genre wordt gecreëerd en geniet een periode van culturele levendigheid voordat zijn ideeën en conventies beginnen te verstenen. Dezelfde ideeën worden dan herhaaldelijk herhaald, en dezelfde thema's en stijlen verkend tot elke ons intellectuele kracht eruit is gedraineerd. Op dat moment kan parodie ingevoegd worden om die vermoeide conventies om te keren. Niet alleen helpt het demonstreren hoe cliché-achtig en uitgeteerd ze geworden zijn, maar het helpt creatieve stemmen nieuwe manieren te vinden om ze te benaderen. Het genre kan dus herinvigorerend worden, nieuwe ideeën een kans geven om te ontwikkelen zonder zich zorgen te maken over de oude.
Parodieën kunnen ontsproten aan elke vorm van creatieve expressie en elk type maatschappelijke, culturele of politieke gebreken aan de kaak stellen. Enkele van de meest opvallende parodieën zijn de volgende:
Literatuur: "Gullivers Reizen," "Don Quichot," "Dierenboerderij," "De Roof van de Lok," "Avonturen van Alice in Wonderland," Terry Pratchett's Discworld romans
Muziek: de werken van Spike Jones, Tom Lehrer, Alan Sherman, The Rutles en "Weird Al" Yankovic
Films: "Airplane!," de Austin Powers films, "Blazing Saddles," "Jonge Frankenstein," "This Is Spinal Tap," "Galaxy Quest"
TV-series: "Monty Python's Flying Circus," "Soap," "De Simpsons," "Family Guy," "South Park," "The Daily Show," "The Colbert Report," "Saturday Night Live"
Periodieken: MAD magazine, The Onion, The National Lampoon