In de literatuur wordt een roman vanuit een bepaald perspectief verteld. Wanneer een personage in het verhaal zijn versie vertelt, is dat de eerste-persoonsperspectief. Een ander perspectief is de alwetende (omnisciente) verteller, die herkenbaar is aan verschillende kenmerken.
De derde-persoons alwetende perspectief treedt op wanneer het verhaal wordt verteld door een verteller die alwetend en alziend is. Een alwetende verteller weet alles over alle personages in de roman, inclusief hun gedachten, en kan perspectieven wisselen om het verhaal vanuit het standpunt van andere personages te vertellen. Een alwetende verteller weet alles wat voor het verhaal is gebeurd en alles wat zal gebeuren. Als gevolg kan alwetende vertelling vrij bewegen door verschillende tijd- en ruimtepunten bij het vertellen van het verhaal.
Het alwetende perspectief verschilt van het traditionele derde-persoonsperspectief, waarin het verhaal zonder mening wordt verteld via de handelingen van de personages. In het alwetende perspectief biedt de verteller inzicht verder dan wat de personages doen en zeggen, door de lezer te informeren over hun gedachten, verleden daden en zelfs de geheimen die ze voor andere personages verbergen. Een alwetende verteller kan meningen en houdingen met de lezer delen en de lezer ook direct aanspreken.
Het beperkt alwetende perspectief verschilt iets van het zuivere alwetende perspectief, daar de alwetende kennis van de verteller beperkt is tot één personage in plaats van kennis van alle personages. In het beperkt alwetende perspectief komt de lezer alleen in het hoofd van één personage, hetzij door de hele roman, hetzij op specifieke momenten. In dit perspectief worden beschrijvende passages verteld vanuit het standpunt van de verteller.
Een van de beroemdste voorbeelden van een roman met het alwetende perspectief is Jane Austen's Trots en Vooroordeel. In dit boek presenteert de alwetende verteller de gedachten van verschillende personages en geeft meningen doorheen. Het beperkt alwetende perspectief is te zien in John Updike's Scheiding, waarin de alwetende verteller de lezer alleen in de gedachten van één personage, Richard (de protagonista), laat binnengaan.