Wetenschappers combineren meerdere typen bewijsmateriaal om het leven van een zestiende-eeuwse schrijver te reconstrueren:
De eigen werken, brieven, dagboeken en persoonlijke papieren van de schrijver. Deze bieden directe toegang tot hun gedachten, relaties en dagelijks leven.
Biografieën, kritische studies en tijdsgeschiedenissen. Deze contextuleren het werk en vullen gaten die primere bronnen openlaten.
Woning, meubels, kleding en artefacten. Fysieke overblijfselen onthullen leefomstandigheden, status en culturele praktijken.
Interviews met tijdgenoten of doorgegeven verhalen. Hoewel subjectief, bewaren ze details die geschreven bronnen missen.
Alleen door deze bronnen te combineren ontstaat een gedetailleerd, accuraat beeld — geen enkel type volstaat op zich.