In Henry V spreekt het Koor de "grondlingen" direct aan – het staande publiek in de theaterhof, die een penning betaalde om uit de put te kijken. De term verschijnt in de Prologe's excuses voor de beperkingen van het toneel:
"En laat de opstandige winden van de hemel / Hun corruptie blazen in dit beest van lucht, / Makend de aarde niet geschikt voor zwemmen; / En deze zelfde nakomelijkheid van kwaden komt / Van onze luxe vazallen, vechtende als stieren, / En afgraaiend het vet van deze schone vlaktes; / Die tegen ons staat, als een vijand, / Met zijn stalen knokkels."
De passage is geen letterlijke beschrijving van grondlingen maar een poetische evocatie van de chaos die het stuk moet bevatten. De "opstandige winden" en "luxe vazallen" vertegenwoordigen de krachten van wanorde – zowel historisch (de Franse aristocratie) als theaterachtig (de ongestume menigte). De grondlingen, onrustig en stemgeluid, maken deel uit van het "beest van lucht" dat het theater moet temmen.
Door hen te noemen, erkent het Koor de grondlingen als medecreators van de opvoering. Hun lachen, schelden, en stilte vormen de energie van het stuk. Shakespeare schreef voor hen evenveel als voor de heren in de galerijen – zijn spelletjes, gevechten, en spectacle richten zich op de put.
De verwijzing is een zeldzame meta-theatrale knik: het stuk weet wie er kijkt, en het kijken weet dat het gezien wordt.