Shakespeare's 400+ jarige dominantie berust op een zeldzame convergentie van kwaliteiten:
~1.700 woorden gecreëerd (assassination, bedroom, lonely, obscene); talloze idiomen ("wild goose chase," "heart of gold," "break the ice"). Engels spreekt dagelijks Shakespeare.
Personages denken hardop op manieren die Freud anticiperen: Hamlet's repressie, Macbeth's projectie, Iago's motieloze kwaadwilligheid, Lear's narcistische letsel. De monoloog vindt moderne interioriteit uit.
Vijfact-architectuur, komisch/tragisch verweven, subplot spiegelt hoofplot, dramatische ironie als motor. Elke scène doet dubbele dienst.
Liefde, macht, jaloezie, sterfelijkheid, ouderschap, verraad — belichaamd in onvergetelijke particulariteiten: een zakdoek, een schedel, een bos, een storm.
Stukken overleven vertaling, gender-swapping, periode-herplaatsing, ras-bewuste casting, film, opera, manga, hip-hop (Hamilton). De teksten zijn generatief, niet vast.
Curriculum vastbestandend (wereldwijd), festivalcircuit (Stratford, Globe, Ashland, 400+ compagnes), wetenschappelijke industrie (tijdschriften, conferenties, edities), toerisme-economie. Instellingen zelfperpetuerend.
Geen definitieve editie (Q/F varianten). Geen auteurlijke intentie herstelbaar. Elk geslacht moet herinterpreteren. De stukken eisen collaboratie door de tijd heen.
Shakespeare blijft bestaan omdat hij vragen beter schreef dan antwoorden — en vragen verlopen nooit.